Η αλήθεια είναι σκληρή. Η αλήθεια είναι δύσκολο να βρεθεί. Η αλήθεια δεν είναι ίδια για τον καθένα κι αν μάλιστα την ψάξεις σ’ ένα πόλεμο, το πιθανότερο είναι να βρεθείς μπρος σε χιλιάδες ατραπούς που η κάθε μια σου γνέφει έτσι ήταν… έτσι έγινε… εγώ είμαι ‘κείνη, περπάτησέ με. Κι όμως, κάπου ένα χέρι γράφει, κάπου ένα στόμα μαρτυρεί, κάπου ένα δάκρυ στάζει και σκιαγραφεί την πραγματικότητα. Το Χρονικό Οι Γίγαντες των Βορείων Προαστείων βασίστηκε αποκλειστικά σε μαρτυρίες, αυτών που έζησαν τα γεγονότα. Αποτυπώνει μέρα με τη μέρα, την πορεία και τη μοίρα του «Ιερού Λόχου της Κύπρου», όπως χαρακτηρίστηκε από τον τύπο της εποχής, ο 3ος Λόχος του 211 Τάγματος Πεζικού. Εκτός από τα βιογραφικά των πεσόντων και αγνοουμένων του Λόχου, τα όποια επήλθαν κυρίως από πληροφορίες της Δ.Ε.Α. τον βασικό κορμό του χρονικού, αποτέλεσε το ημερολόγιο του Στρατηγού Χαράλαμπου Λόττα, του τότε αγαπημένου Λοχαγού όλων. Περιλαμβάνει επίσης μαρτυρίες επιζώντων στρατιωτών του 3ου Λόχου, καθώς και εντεταλμένων εφέδρων, τα ονόματα των οποίων καταγράφονται στις πηγές του παρόντος βιβλίου. Οφείλω να ομολογήσω, πως παρόλο τον συγκλονισμό που μου άφησε το αποτύπωμα της αλήθειας και της προδοσίας, αισθάνθηκα περήφανη για το μεγαλείο της ψυχής όλων όσοι αποτελούσαν ως κληρωτοί ή εντάλθηκαν να υπηρετήσουν ως έφεδροι, τον Ιερό αυτό Λόχο. Τα παλληκάρια πολέμησαν σαν λιοντάρια, τα παλληκάρια εξετέλεσαν το καθήκον τους, τα παλληκάρια έδωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα. Κι όσοι επέζησαν, κουβαλούν ακόμα στην ψυχή τους το βάρος όλων όσων είδαν, όσων κατάλαβαν, κι όσων οφείλουν στους νεκρούς και αγνοούμενους συναδέλφους τους. Εκείνο όμως που νιώθουμε όλοι όσοι συνεισφέρομε σ’ αυτό το χρονικό, είναι πως αφήνουμε στους νεότερους, το αληθινό άγγιγμα της ιστορίας. Την καταγραφή μιας εποχής, γιατί εποχή που δεν καταγράφεται, αποτελεί κενό στην ιστορία ενός τόπου.

(Από την εισαγωγή της έκδοσης)