ΜΕ ΦΩΣ ΑΔΟΚΙΜΟ Να βλέπεις πέρα απ’ τη φωνή είναι Σιωπή τότε που αγλαΐζει η μέρα με φως αδόκιμο πίσω από κόρφο του βουνού και χαρακιά της θάλασσας. Που οι τέλειες πανοπλίες διαθλώνται κι εν τέλει χάνονται. Μα θέλει μήνες και χρόνους το χαλί κόκκινο να το στρώνεις και τους νεκρούς να κάνεις να μιλήσουν. Τότε, πολύ μετά, κι αίφνης σαν στο φως σπαρταρούν τα πράγματα κι εσύ, εντός του. Πολύ μετά, Σιωπή.

[Από την έκδοση]