Η ανά χειράς έκδοση συνιστά ένα δίκαιο αν και φτωχό αποτέλεσμα της μεγάλης αγάπης μου (σαράντα και πενήντα χρόνων) προς τους δύο αυτούς ανθρώπους που με τίμησαν με τη μακρά φιλία τους και οι οποίοι, τύχη αγαθή και κοινή συνοδοιπορία, εμπλούτισαν τη ζωή μου. Παράλληλα συνιστά επαναφορά τους στη συλλογική μνήμη. Στα τέσσερα κείμενά μου δεν άλλαξα τίποτα από την αρχική γραφή τους αφού δεν άλλαξε σε τίποτα η αρχική κριτική αποτίμησή μου για το έργο τους. Το πρώτο κείμενό μου για τον Λεύκιο είναι μια αναλυτική κριτική για το βιβλίο του Η νεότερη κυπριακή λογοτεχνία, γραμματολογικό σχεδίασμα (1991). Οι επόμενες δύο μελέτες, σε χρονικό άνυσμα δεκατριών χρόνων (2011 και 2024) συνιστούν ομόθεμες μελέτες μου για την ποίηση του Λεύκιου, με τις ίδιες περίπου ή συμπληρωματικές και πιο αναλυτικές κρίσεις, αλλά με διάφορα, γλωσσικά και άλλα, συστατικά. Έτσι, που επιβεβαιώνουν ή/και στερεώνουν την άποψή μου για τον άνθρωπο και τον ποιητή. Το τέταρτο κείμενο του τομιδίου, συμπεριληπτικό, γραμμένο κάτω από τη συναισθηματική επήρεια του αδόκητου θανάτου του Σάββα, συμπυκνώνει τον θαυμασμό μου για το ανθρώπινο και συγγραφικό ήθος του. Όπως και να έχουν τα πράγματα, νιώθω απέναντί τους, ακόμη και τώρα, υπόχρεος… Για όσα μάς έχουν προσφέρει. Θα ήμουν πιο ήσυχος αν πολλοί άλλοι νιώθουν το ίδιο. Στα κρίσιμα χρόνια μας, με ηγεσίες περιδεείς -ίσα και όμοια, σ’ Ελλάδα και σε Κύπρο- και μ’ ένα μίζερο λαό που τόσο τα ‘χει χαμένα, από τον όγκο των διαψεύσεων, ώστε κατάντησε να ψηφίζει σε ηγετικά πόστα, κάποτε, ακόμη και ημιμαθείς, μπροστά λοιπόν σ’ όλα αυτά, οι ωραίοι αυτοί ευπατρίδες εκ Μαζωτού και Ερυθροτερμινθίας ορμώμενοι, με το πνεύμα και το ήθος τους, είναι σταγόνες δροσιάς και ανάσες ελπίδας.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)