Ήταν η πρώτη εφημερίδα της Μεταπολίτευσης που βγήκαν άνθρωποι να τη μοιράσουν στον δρόμο «φόρα παρτίδα». Ε, δεν πέρασε πολλή ώρα και μας την πέφτουν δυο-τρεις μπάτσοι με πολιτικά, ασφαλίτες […] Μας βουτάνε στην Ασφάλεια στη Μεσογείων και αρχίζουν: «Τι είναι αυτά, που τις βρήκατε, έχετε άδεια, δεν έχετε άδεια;». «Από ποιον να την πάρουμε την άδεια;» έλεγα εγώ. «Από την κυβέρνηση, από την αστυνομία» λένε. Και ξεκινάω: «Μα εμείς παλεύαμε τη δικτατορία και θα πάμε τώρα στον Καραμανλή να μας δώσει άδεια; Ή από εσάς τους βασανιστές;».

(Απόσπασμα από το βιβλίο)

Προφορική ιστορία; Βιογραφία; Πρωτογενής πηγή και μαρτυρία; Κοινωνική ιστορία; Ιστορία της άκρας Αριστεράς; Πολιτική ιστορία; Πολιτισμική ιστορία; Φευγαλέες ματιές ενός υποκειμένου που βρέθηκε -άθελά του ή όχι- μπροστά σε μεγάλα γεγονότα; Ή είναι μια ιστορία που έχει συντεθεί από αυτοτελή διηγήματα που «τσακώνουν» τον άνθρωπο και τα πάθη του μπροστά σε ακραία διλήμματα και οριακές καταστάσεις; Το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα σε όλα αυτά και μπορεί να διαβαστεί είτε ως μυθιστόρημα μαθητείας, ως βιογραφία, ως μια ιστορία της εργατικής τάξης ή ως ιστορία της άκρας Αριστεράς, ακόμη και ως ιστορία του ελληνικού μεταπολεμικού τροτσκισμού. Πάνω απ’ όλα όμως είναι μια αφήγηση της ζωής ενός αγωνιστή της εργατικής τάξης, που διεκδικεί να είναι και μια ιστορία των καταπιεσμένων.

(Απόσπασμα από την Εισαγωγή του βιβλίου)