«[…] Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν ο οριστικός τίτλος της ταινίας. Ευτυχώς όμως υπήρχε η Σοφία. Έστυφε το μυαλό της, διάβασε ποίηση που έγραφαν αγωνιστές αλλά και έγραφαν γι΄ αυτούς σπουδαίοι ποιητές, άκουσε τραγούδια του αγώνα και βρήκε τελικά έναν τίτλο που πίστευε πως ήταν πολύ κατάλληλος. […] Μπήκε στο γραφείο και χωρίς να μιλήσει, αλλά χαμογελώντας αινιγματικά έβγαλε από την τσάντα το κινητό της και πατώντας ένα κουμπί, η αίθουσα γέμισε με υπέροχη μουσική του Δημήτρη Λάγιου. Και η στεντόρεια φωνή του Γιώργου Νταλάρα, μαζί με τη χορωδία “Διάσταση”, ερμηνεύοντας τους όλο νόημα στίχους του μικρού στην ηλικία ποιητή, αλλά μέγιστου στην ανδρεία και ηρωισμό Ευαγόρα Παλληκαρίδη, άγγιξε τις καρδιές όλων. Των αθανάτων το κρασί, το ‘βρετε σεις και πίνετε, ζωή σε σας ο θάνατος κι αθάνατοι θα μείνετε. Τι λέτε για τίτλο “Των αθανάτων το κρασί;” είπε η Σοφία με φανερή πίστη στην επιλογή της. Για λίγο δεν μίλησε κανείς από τη συγκίνηση. Η Ιζαμπέλ και ο Γιώργος φανερά ενθουσιασμένοι γύρισαν και κοίταξαν τον Μισέλ. Δεν χρειαζόταν να μιλήσουν. Ο Μισέλ σηκώθηκε, αγκάλιασε και φίλησε τη Σοφία που όρθια περίμενε την ετυμηγορία».

Στο δεύτερο βιβλίο του με οδηγό τη Σοφία Λιναρά, υποψήφια διδάκτορα Ιστορίας, ο Νικόλας Πασχαλίδης μας ταξιδεύει στο έπος των νεαρότερων αγωνιστών της ΕΟΚΑ στα έτη 1955-59. Η ιστορία, η πολιτική και η κοινωνία της Κύπρου του 21ου αιώνα -περίοδος κατά την οποία εκτυλίσσεται η βασική ιστορία- δένει περίτεχνα με την αφήγηση των γεγονότων της κυπριακής εποποιίας, με φόντο ένα γλυκό ειδύλλιο, μια παράνομη σύλληψη και απειλή για απαγωγή, αληθινές φιλίες και τους πρωταγωνιστές του κοσμοπολίτικου κόσμου του πρώτου του βιβλίου.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)