Το πεζογραφικό και το κριτικό έργο του Αλέξανδρου Κοτζιά αλληλοτροφοδοτούνται έχοντας ως συνεκτικό άξονα ό,τι ο ίδιος ονομάζει ψευδορεαλισμό, όρος ο οποίος αφορά εξίσου στη θεωρία του για την κριτική και στην ποιητική του, και ο οποίος προκύπτει αρχικά –αλλά όχι αποκλειστικά– από την αισθητική επιλογή παραβίασης των συμβάσεων του ρεαλισμού. Πίσω από την αμφίδρομη και άρρηκτη σχέση του θεωρητικού συστήματος του κριτικού και της αφηγηματικής πράξης του πεζογράφου, η οποία δομείται με γνώμονα την –αριστοτελικής βάσης– αρχή της πιθανοφάνειας, διαφαίνεται επίσης και μια σταθερή, φιλοσοφικών προεκτάσεων, αντίληψη για την τέχνη. Κοινό πεδίο λειτουργίας και ερμηνείας των παραπάνω αποτελεί η «μαγεία της απάτης», η μόνιμη συγγραφική και αναγνωστική επιδίωξη του Κοτζιά.

(Από την παρουσίαση της έκδοσης)