Η ποίηση του Μόντη σήκωσε το βάρος και το πένθος αυτής της σκέψης – της ρευστοποίησης της Αυτοδιάθεσης μέσα στα διπλά της. Αν ο Μόντης λοιπόν είναι η στιγμή όπου τα διπλά, τα τεχνάσματα, οι παρωνυμίες και τα φαντάσματα «μιλάνε ταυτόχρονα απ’ το ίδιο βήμα», συνωμοτώντας εικονικές επαναστάσεις και τεχνητούς ανταρτοπολέμους που μαϊμουδίζουν την Ένωση, ο Σάββας Παύλου και η γενιά του αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της απάλειψης της δισημίας. Αναλαμβάνουν την πολιτική υποχρέωση του αγώνα εναντίον των κατ’ ευφημισμόν ρεαλιστικών παραλλαγών της Ένωσης, καθώς και των διπλοκοινοτικών-διχοτομικών αποθεμάτων της Ανεξαρτησίας.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)