Ο θεραπευτικός λόγος φέρει ρυθμό και παύσεις, σύμβολα και εικόνες που μιλούν στο ασυνείδητο, αμφισημία και ειλικρίνεια που δεν ωραιοποιεί καταστάσεις. Η ενσωμάτωση του θεραπευτικού λόγου στη λογοτεχνία αναδεικνύει την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον λόγο ως κάτι περισσότερο από αντιληπτικό εργαλείο· να τον νοήσουμε ως τόπο επανασύνδεσης και εσωτερικής αποκατάστασης. Υπό το πρίσμα αυτό, η ανάγνωση ενσωματώνει τον λόγο του άλλου και η λογοτεχνία μετατρέπεται σε τόπο εγκατοίκησης, ψυχικής συνύπαρξης και -εντέλει- θεραπείας. Σε αυτήν τη διαδικασία, ποιος είναι ο ρόλος των ομάδων ανάγνωσης και ποια η μεταβιβλιοθήκη που χρειαζόμαστε; Η ανά χείρας έκδοση θέτει τους προβληματισμούς και φωτίζει πτυχές των σύγχρονων αυτών θεμάτων που αφορούν το βιβλίο.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)